فلک نجات

اشکم بروی دیده ودستم به سینه است

گاهی دلم به کرببلا گه مدینه است

هر روز وشب بیادغمت گریه می کنم

داغت همیشه ای شه دین روی سینه است

مصباح راه وفلک نجات خلایقی

من دلخوشم که جای منم درسفینه است

هرچندای حسین لایق مدح تونیستم

عشق تودردل ومهرت به سینه است

دارم بدل غم آن لحظه وداع

از قطره های اشک که بچشم سکینه است

دیگرمگو(حبیب) که فزون شدغم دلم

داغ حسین تا به ابدروی سینه است